- NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE! - NEW SS19 COLLECTIONS NOW LIVE!

Review door Omar: Mid90's

  • Geplaatst op
  • Door Keke
Review door Omar: Mid90's

Ook deze maand keek Omar weer een film voor ons, en deze maand een film die pas over twee weken in première gaat. We hebben dan ook de eer om de allereerste recensie van Mid90's te hebben!

Belangrijke subculturen uit de Mid90s.

Speciaal voor jullie heb ik het regiedebuut van professionele fatoeman Jonah Hill bekeken. De film Mid90s gaat over een groep skaters die middenin de jaren 90 skateboarden, opgroeien, drinken, smoken en chillen met chickies in LA. Het is een prima coming of age film die de sfeer van die tijd authentiek probeert neer te zetten; de film is geschoten op een soort stoffige film voor een extra retro hipster vintage winkel look, de personages dragen items van skatermerken die niet meer te verkrijgen zijn en de soundtrack is helemaal boombap.

De film draait om een vriendengroep en heeft niet per se een plot die ergens heengaat, zoals het skaterleven ook veelal een eeuwig en eindeloos uitzichtloze chillsessie is. Ik zeg dit alsof ik daar iets van af weet, terwijl wij vroeger spuugden op skaters en skeeleraars, de enige salonfähige subcultuur bij ons als grootstedelijke ghettokinderen was toen bobbeling. Waarover later wellicht meer.

Mid 90s draait om een klein veertienjarig jongetje dat bevriend wil worden met een groepje oudere skaters. Hij gaat chillen in de skatewinkel en dringt zich als het ware dwangmatig aan ze op zoals veertienjarige jongetjes (en sommige rappers in de game) dat plachten te doen. De samenstelling van de groep is bijna archetypisch. Zo heb je een guy die skaten heel serieus neemt, een getalenteerde guy die er met de pet naar gooit, een skere guy die ambitieus is, een getroubleerde weirdo en dus de hoofdpersoon: een kleine meeloper die erbij wil horen. Doet me heel erg denken aan mijn eigen vriendengroep behalve dan dat daar niemand in zit die iets serieus neemt haha ik haat mijn vrienden.

Wat mij opviel bij het lezen van minder lovende recensies van deze film zijn een aantal dingen. Ten eerste klagen sommige schrijvers over dat de score onrealistisch is, met als argument dat het in die tijd veel moeilijker voor de personages zou zijn geweest om van het bestaan van al die verschillende rappers af te weten met destijds beschikbare media. Dat stoorde mijzelf eigenlijk geen moment, ik was allang blij met de nostalgische viba. Waarover ik het wel eens ben met deze zure schrijvers is dat het overmatig bezigen van het woord ‘nigger’ opvalt in de überblanke wereld die wordt geschetst. Maar ik vind het niet per se alleen negatief dat dit opvalt, het toont ook dat we als mensheid zijn gegroeid en tegenwoordig beter nadenken over het gebruik van racistisch geladen woorden.

Over racisme gesproken, laten we het even hebben over bobbeling. Want ik heb het gevoel dat er nu al een paar generaties opgroeien die helemaal niet hebben meegekregen wat voor een impactvolle subcultuur bobbeling was. Hoe kinderen en tieners in de jaren negentig halsreikend uitkeken naar de nieuwe cd’s en casettebandjes met de nieuwste bobbeling mixes, hoe er werd gebobbeling-battled op het schoolplein en hoe er werd uitgekeken naar de interstedelijke bobbelingwedstrijden. Het is een crimineel onderbelichte cultuur die aan de wieg heeft gestaan van Nederlandse hiphop en het voelt alsof Nederland een deel van onze zwarte geschiedenis ontkent.

Al met al is Mid90s een erg geslaagde film die met een onervaren cast toch een vrij natuurgetrouwe weergave van een cultuur in de jaren 90 portretteert. Jonah Hill zet een sterk debuut neer die niet dezelfde feel zou hebben gehad als de film geschreven of geregisseerd was door iemand die er verder vanaf stond. Het is een unieke en gedurfde film in een tijd waarin kunstenaars graag kiezen voor de makkelijkste weg naar doekoe. Bovendien brengt deze film ons weer een stap dichterbij de eerste heuse bobbelingspeelfilm.

Door het gebruiken van onze website, ga je akkoord met het gebruik van cookies om onze website te verbeteren. Dit bericht verbergen Meer over cookies »