is toegevoegd aan je winkelwagen
is not available

Gratis verzending boven de €75

VOOR 23:30 BESTELD, MORGEN IN HUIS & 30 DAGEN BEDENKTIJD

  • eurosign
  • poundsign
  • dollarsign


Het nieuwe boek van James Worthy, In de buik van de wolf, komt volgende week uit. Naar aanleiding van dit heugelijke nieuws interviewde wij de man, de legend, James himself.

Hoi James Worthy, waar gaat je nieuwe boek over?

Jeetje, wat een verrassende vraag. Nou, zie het als een liefdesbrief aan de sukkelaar. In dit hele boek voetjevrij ik met de hoofdpersoon die een slappeling is. Nee, hij is het niet, maar zo zullen mensen hem vast gaan zien. Als een klager. Een aansteller. Hij heeft alles, maar alles is niet genoeg. Het gaat vooral over geluk.

Ik zat laatst in de bus naar Amsterdam-Noord en ik keek de hele rit naar de buschauffeur. Hij zag er gelukkig uit. Rustig. Hij groette zijn collega’s en iedereen die instapte was vrolijk. De zon scheen een beetje. Alles ging goed. Hij was blij met wie hij was. Maar toen stond er opeens een man in pilotenuniform op de bushalte. De piloot stapte in en de buschauffeur verwelkte voor mijn ogen. Alles was kut. Daar gaat het boek ook over. Over dat we alleen maar gelukkig kunnen zijn als we de gelukkigste persoon in de bus zijn. Als er een gelukkiger iemand instapt, gaan we vergelijken en is het klaar. De buschauffeur is gelukkig totdat de piloot instapt.

Dat gaat best diep.

We leven in onrustige tijden, man. We willen te veel zijn in te weinig tijd. We kunnen worden wie we willen, maar we willen nooit blijven wie we zijn. Dat is dat hele ding. Ik had vroeger een droom. Ik wilde een boek schrijven. Dit boek is mijn vierde boek. En ik ben alleen maar meer gaan dromen. Harder gaan dromen. Ik wil vertaald worden in zestien talen. Ik wil dat mijn familie in Engeland en Australië mijn werk kan lezen. Ik wil dat al mijn boeken verfilmd worden. Shit, ik wil dat al mijn columns verfilmd worden. Ik wil dat mijn nieuwe boek een harde kaft heeft. Wat ik probeer te zeggen is dat het dromen pas echt begint als je eerste droom is uitgekomen. Waarom kan ik niet gewoon genoegen nemen met het uitkomen van die eerste droom? Waarom ben ik zo gulzig? En natuurlijk zou je het ook ambitie kunnen noemen, maar zo voelt het niet. Ambitie is naar een betere positie streven, ik streef naar meer dan dat. Ik ben de biologische vader van Rupsje Nooitgenoeg.

De hoofdpersoon in het boek is voor alles bang. Ben jij ook zo bang?

Dat durf ik niet te zeggen, maar ik denk het wel. Als je naar het nieuws kijkt en de kranten leest, kan je niet anders dan bang zijn. Ik vertrouw mensen die niet bang zijn niet. Serieus. Kijk om je heen. Alle grote wereldleiders zijn fucking giftige mannen. Ik heb een zoon. Over een paar jaar kijkt hij ook naar het journaal en leest ie de krant in de trein. Dan zal hij doorkrijgen dat je alleen maar machtig kunt worden als je een verknipte klootzak bent. Ik vind dat lastig. Ik wil verlegen mannen aan het roer zien staan. De overdenkers. De allesvoelers. Dat is één van de redenen dat ik dit boek heb geschreven. Ik hoop dat dit een soort bijbel voor de zachtaardige man gaat worden. Ik zat laatst te denken. Wij mannen moeten alles winnen. We mogen nooit verliezen. Het enige wat we in dit leven mogen verliezen is onze maagdelijkheid. De rest van de tijd moeten we goud halen. Vechtpartijen winnen. Topscoorder worden. De grootste lul hebben. Alles is een fucking wedstrijd. Een wedstrijd die niemand kan winnen. Sinds ik vader ben, zie ik hoe ongezond die shit is. En hoe vermoeiend. Ik zag laatst in een film een vrouw in de badkamer staan. En opeens zag ze een spin. Ze gilde en riep haar man. De man kwam, pakte de spin en gooide het beest uit het raam. Ik haat die ouderwetse man-vrouw shit. Waarom mag die gast in de film niet bang voor spinnen zijn? Ik wil gewoon dat mannen bang kunnen zijn voor de dingen waar ze bang voor zijn. Begrijp je?

Ik ben bang voor vlinders.

Dat begrijp ik heel goed. Vlinders zijn zo mooi dat ze niet aardig hoeven te zijn. Ik denk dat vlinders heel veel roddelen.

Maar wat is je grootste angst?

Het is mijn grootste angst dat mijn zoon nergens meer bang voor is. Heb jij een kind?

Ik weet niet of ik kinderen wil.

Kinderen lijken op vlinders. Ze zijn te mooi voor deze wereld.

Dit is je eerste boek in zeven jaar. Wat is het doel? Hoe veel wil je er van verkopen? Wanneer ben je tevreden?

Ik ben tevreden als één iemand het begrijpt. Serieus. Het lijkt mij heel mooi als een vrouw het leest en dat ze na het lezen haar man beter begrijpt. Waarom hij zo is. Waarom hij vreemdgaat. Of juist waarom hij niet vreemdgaat. Waarom doen mannen de dingen die mannen doen? Dat lijkt me prachtig. Het boek gaat grotendeels over mannelijkheid. De hoofdpersoon is een moderne man die worstelt met het ouderwetse beeld van wat een man is. Shit is ingewikkeld. Een vriend en ik stonden laatst langs de weg met een lekke band. Het was zijn auto. Hij vroeg of ik zijn band kon verwisselen. Maar ik kan dat soort dingen helemaal niet. Ik kan geen vuur maken, ik kan geen band verwisselen, ik kan geen dier doden, als ik 100 jaar geleden had geleefd, hadden ze me ongetwijfeld in het gekkenhuis gegooid. Maar ik ben oké met wie ik ben, weet je wel. Ik kan andere dingen. Ik ben een goede vader. Ik ben loyaal. En ik schrijf af en toe een mooie zin.

Maar zoals je dit kantoor binnenloopt. Met je baard. En je voetbalshirtje. Je komt best mannelijk over. In een oorlog zou ik naar je luisteren.

Dat is aardig. Bedankt. Een baard is een speciaal iets. Mijn opa had ook een baard. Hij was een grote man. Een stoere man. Op de begrafenis van mijn oma zag ik hem voor het eerst huilen. Ik zat naast hem. Van heel dichtbij keek ik naar hoe zijn tranen in zijn baard trokken. Ik vond dat zo mooi. Ik was een jaar of tien en ik vroeg een baard voor kerst. Negen jaar later had ik een baard. We zijn nu twintig jaar verder. Het ziet er misschien stoer uit zo’n baard, maar in feite is het een doekje voor de tranen. Een weet je wat het ook is? Ik weet zeker dat mijn opa eerder had willen huilen. Maar hij was een ouderwetse man. Hij vond ongetwijfeld dat het niet mocht. Dat hij geen emotie mocht tonen. Nou, in dit boek zitten alle opgekropte emoties van mijn voorvaders verstopt. Ik ga all-in. Laatst liep ik dronken naar huis over het Rokin en toen zag ik een rat. Het was eigenlijk best een fraai beest. En toch was ik een beetje bang. Ratten hebben hun geschiedenis niet echt mee. Maar ik was dus een beetje bang. Volkomen terecht overigens. En toch was er in mijn lichaam een oorlog gaande. Een oorlog tussen ‘VERMAN JEZELF!’ en ‘het is oké, ratten zijn vet lijp.’

Ik negeerde de Caps Lock-stem en snelwandelde naar huis. Daar gaat dit boek ook over. Het is een pamflet tegen verman jezelf en man the fuck up. Ik ben klaar met die shit. Ik gun mijn zoon meer dan dat. Ik wil niet dat hij pas het gevoel heeft dat hij mag huilen als hij een grootvader op een begrafenis is. Dat is ook een groot ding in dit boek. De hoofdpersoon wil gewoon wat waardiger met zijn onvolmaaktheid omgaan. Flawed but Worthy, weet je wel?

Laten we dit interview met een komische noot afsluiten. Wanneer heb je voor het laatst gehuild?

Een paar weken geleden zag ik de film Beautiful Boy. Wow. Die film deed dingen met me. Mijn baard zat gewoon helemaal vol. Ik heb die shit moeten uitwringen, man.

Recent blogposts


Door het gebruiken van onze website, ga je akkoord met het gebruik van cookies om onze website te verbeteren. Dit bericht verbergen Meer over cookies »